.: Fic Coffee or Tea [KHR-8059] CH1 :.
posted on 07 Aug 2008 00:13 by jintryku in Fictionลงไว้ที่บอร์ดเมื่อไม่กี่วันก่อนอ่ะฮะ
แฟนฟิคนี้กะว่าคงแต่งราวๆ 5 ตอน ไม่รู้ว่าจะรอดหรือล่ม..
ไอจินท์จะพยายามไม่ยืดจนมั่วฮะ (ปรกติชอบใช้ภาษาพรรณนาจนอ่านไม่รู้เรื่องอยู่แล้ว)
อ้อ! แต่ก่อนอื่น ขอแปะของสั่วๆก่อน
เพลงมุคุโร่ Kufufu no fu ที่แต่งจบไปเมื่อวันก่อนฮะ
ไอจินท์ไปลองอัดเสียงมาแล้ว.. และผลที่เกิดขึ้น- -" โทนมันคนละโทนอย่างรุนแรง
เสียงเราพยายามกดต่ำเท่าที่จะเป็นไปได้แล้ว มันอาจจะฟังดูแผลงๆ แปร่งๆไปบ้างก็ขอโทษฮะ
ถ้าไม่ขึ้นกดนี่ฮะ http://www.youtube.com/watch?v=cCpb1zk7inw
FIC-Coffee or Tea (ฟิค น้ำชา กาแฟ?)
Pairing KHR 8059
Rate เท่าไหนยังไม่รู้ เพราะคนเขียนไม่เคยแต่งฉากอ่ะฮะ
Chapter1 :How to make Hot tea?
.. กึก.. เสียงแก้วชาสีขาวถูกวางลงกระทบบนจานรองขอบสีทองหรู เสียงลมถอนหายใจเบาๆ หลุดออกมาจากปากคนผมดำ ดวงตาสีเดียวกันมองไปยังอีกฝ่ายที่ยืนอยู่ข้างๆ
โต๊ะอาหารไม้ทรงเหลี่ยมสีเรียบ ซึ่งปรากฎร่องรอยของหยดน้ำอยู่ประปราย เก้าอี้ทรงตรงธรรมดา ห้องสีขาวที่เรียบสนิท แทบไม่มีเครื่องประดับประดาอะไรแม้แต่ชิ้นเดียว ..แค่เห็นก็รู้ได้ว่า คนใช้งานนั้นไม่มีความละเอียดอ่อนเอาเสียเลย.. ขณะนี้ ภายในห้อง มีเพียงแค่เขาสองคน. . .
"..เป็นไง?" เสียงต่ำดังขึ้นจากเจ้าของผมสีเงิน สายตาส่อแววหวั่นๆอยู่เล็กน้อย
"..ก็...ใช่ได้. . ล่ะมั๊ง~?" อีกฝ่ายตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม พลางลุกขึ้นและหยิบแก้วชาที่ตนเพิ่งดื่มไปหมาดๆขึ้นมา แต่ก็ถูกมือของคนที่ยืนอยู่ฉุดไปแทน "ไม่ต้อง! เดี๋ยวฉันล้างเอง!"
โกคุเทระ ผู้พิทักษ์แห่งวายุ ที่ตอนนี้กลับกลายมาเป็นหนุ่มเสริฟน้ำชา(หรือสาว?) โดยจำเป็น เดินกลับเข้าไปในห้องครัว .. จนยามาโมโตะที่มานั่งเป็นลูกค้า(หนูทดลอง?)ให้แอบอดยิ้มไม่ได้ แค่คนผมเงินนั้นแวบพ้นจากขอบประตูไปไม่ถึงครึ่งนาที สิ่งที่คาดคิดไว้ก็ตามมา..
โครม กลุกๆ ดึ๋งๆๆ(อะไรน่ะ?) กริ๊งๆ โครมคราม โหม่ง!!! ... วืดๆ. . . เคร้ง!! เพล้ง!!!!
ถึงแม้จะฟังไม่ออกว่าเสียงก่อนหน้านั้นคือเสียงอะไร .. แต่ก็รู้จากเสียงสุดท้ายแน่นอนแล้วว่าสภาพชุดถ้วยชาเมื่อครู่คงไม่เหลือชื้นดีสักเท่าไหร่นัก
"โธ่เว้ย!! อีกแล้วเหรอเนี่ย!!! ทำไมจานพวกนี้มันเปราะอย่างงี้ฟระ~~~" เสียงโวยจากโกคุเทระดังขึ้น
"ฉันก็ว่าอยู่ว่าจะเข้ามาล้างแทนนะ นายล้างกี่ทีก็มีแต่จะแตกเพิ่มขึ้นทุกที" ยามาโมโตะเดินตามเข้ามาดูสถานการณ์ในครัว
"นี่นอกเหนือจากจะเล่นปาดอกไม้ไฟเล่นแล้ว ยังจะเล่นปาจานปาแก้วอีกเหรอ? ก๊กคุง?"
"ไม่ใช่เฟร้ย!!! นั่นมันระเบิดไม่ใช่ดอกไม้ไฟเฟร้ย แล้วมนุษย์บ้านแกเรอะ !! ชื่อก๊ก !! "
"ฮะๆ งั้นนายก็เรียกฉันว่า ยามามตจี้ จิ" เสียงหัวเราะจากผู้พิทักษ์แห่งพิรุณ ดังเช่นเคย
.. ทำไมเขาต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ .. ผู้มีฉายา สโมกกิ้งบอมม์ ถามตัวเองในใจ .... นึกย้อนถึงเหตุการณ์เมื่อสัปดาห์ก่อน . . . .
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
บันทึกภาษา G ของ โกคุเทระ (ภาคแปล)
.. บ่ายวันเสาร์ที่ xx เดือน xx ปี xx .. รุ่นที่สิบชวนผม และ ไอ้บ้าเบสบอล ไปทำการบ้านที่บ้านของรุ่นที่สิบ ด้วยกัน...
ณ ที่บ้านของ ซาวาดะ สึนะโยชิ....
"อ๊า~~! ไม่เข้าใจเลย~~" ปรอทความอดทนต่อการบ้าน(อันแสนสั้น)ของสึนะเริ่มหมดลง ขณะที่ความสติแตกกำลังเข้ามาแทนที่
"รุ่นที่สิบครับ ไม่ต้องห่วงครับ! ข้อนี้ต้องทำแบบนี้ ..แบบนี้ แล้วก็แบบนี้ ครับ" โกคุเทระพูดพร้อมชี้ตอบคำถามทุกคำถาม แต่แล้วสักพักก็กลับเลยเถิดไปถึงองค์การ NASA จนคนฟังไม่รู้เรื่อง สึนะที่นั่งฟังด้วยท่าทีมึนสุดชีวิตจนแทบจะฟุบลงไปกับโต๊ะ แต่แล้ว..
ตึง ตึง โครม!!
"นั่นมัน!! เสียงอะไรน่ะ??" สึนะรีบมองไปนอกหน้าต่างแล้วก็ชะงักทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า ...
"เอะ เอะ เอะ...." เสียงตะกุกตะกักไม่เป็นเป็นคำหลุดออกมาจากปาก
"เอะ ? " ทั้งยามาโมะโตะ และโกคุเทระ ทวนคำพร้อมกันโดยไม่ได้ตั้งใจ
"เอะ ...เอ บี ซี ดี อี เอฟ จี~~" แรมโบ้ตัวน้อยที่อยู่ในห้องร้องต่อเป็นเพลงขึ้นมา
"มะ .. ไม่ใช่...."
"เอ..โดงาว่า โคนัน? "
" หรือว่า ... เอ. . . "
"จะบ้าเรอะ!! ไอ้วัวปัญญาอ่อน" สโมกกิ้งบอมม์เริ่มหมดความอดทน หยิบระเบิดมือขึ้นมาเตรียมไว้ทุกซอกนิ้ว
"คือว่า..."
"เอ็นซิโอกำลังกินหลังคาบ้านอยู่น่ะสิ" เสียงเรียบๆเฉยเมยของรีบอร์นดังขึ้นจากด้านหลัง
"อ่าว..เรื่องแค่นั้นเอง .. เฮ้ย!!!" สึนะที่เผลอคล้อยตามน้ำไป เพิ่งจะรู้สึกตัว
"ฮะๆ .. เต่าจำลองนี่ทำสมจริงดีนะ เหมือนในหนังเลย" ยามาโมโตะ... คิดอะไรง่ายๆเหมือนเคย (ไม่ซื่อไปหน่อยรึยาม้าคุง- -W")
"..ทะ.. ทำไงดีล่ะ?" สึนะพูดอย่างหวาดๆ นึกถึงสภาพของห้องน้ำที่แทบไม่เหลือ หลังจากที่เต่าฟองน้ำจากแฟมิลี่คาบัคโรเน่ตัวนั้นขยายตัว เมื่อครั้งก่อน
"เรื่องนั้นน่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก!" เสียงของบุคคลปริศนาดังขึ้นจากด้านนอกบ้าน
เสียงฟาดแส้ที่คุ้นเคย ตามด้วยภาพของเต่าที่กระเด็นลอยไปไกล ลอยสูงขึ้นไปบนฟ้า และค่อยๆถูกแดด แผดเผา แผดเผา.. จนตกลงมาเป็นเอ็นซิโอขนาดย่อมเยาว์~ ลงมาในมือของผู้เป็นเจ้าของพอดิบพอดี
"เฮ้อ..จบเรื่องซะที" หัวหน้ารุ่นที่สิบของคาบัคโรเน่ ดีโน่ ยืนอยู่ตรงหน้าบ้านของสึนะ เก็บเจ้าเต่าน้อยเข้าไว้ในเสื้อเหมือนปกติ "ขอโทษนะที่ทำให้ตกใจ บังเอิญเมื่อตะกี้นี้ กาแฟมันหกใส่เอ็นซิโอน่ะ"
คนผมทองพูดแก้ต่าง
"ชาโอ๊ส! ดีโน่ มาก็ดี ขึ้นมานี่ก่อนสิ" เสียงอาจารย์รีบอร์นเรียกศิษย์เก่าขึ้นมาที่ห้อง
ดีโน่ ตอบตกลงและเดินเข้าบ้านไป พร้อมกับลูกน้องคนสนิท โรมาริโอ้..
"ขอโทษด้วยนะ เรื่องเมื่อครู่น่ะ" คนผมทองเอ่ย ด้วยสีหน้าเกรงใจ
"ทุกท่านครับ ความจริงมันคือความผิดของกระผมครับ!" โรมาริโอ้ พูดพร้อมก้มคำนับทุกคนในห้อง "ถ้ากระผมไม่สะเพร่า ทำกาแฟของบอสหล่นใส่เจ้าเอ็นซิโอ เรื่องวุ่นวายคงไม่เกิดข้น ขอโทษจริงๆครับ"
"อ่า.. ไม่เป็นไรหรอกฮะ คุณโรมาริโอ้ .. ไหนๆก็ไม่มีใครเป็นอะไรนะฮะ" สินะพูด มีท่าทางเกร็งๆที่ผู้ใหญ่กว่าอย่างโรมาริโอ้ก้มคำนับจนหน้าผากแทบจะจรดพื้นอยู่แล้ว
"ลุกขึ้นเถอะฮะ" .. โรมาริโอยังคงก้มนิ่งอยู่เหมือนเดิม รู้สึกผิดอย่างเต็มที่
"อ่ะ! ใช่แล้ว" ดีโน่เหมือนจะนึกอะไรออก "กาแฟเมื่อตะกี้น่ะ."
"ได้ครับ ผมจะรีบไปทำมาใหม่ทันทีครับ" ยังไม่ทันพูดจบ คนเป็นลูกน้องก็รีบตอบรับออกมาทันที เขาลุกขึ้นและเดินออกจากห้องไป
"ทำมาเผื่อทุกคนที่นี่ด้วยก็ดีนะ!" เสียงบอสแห่งคาบัคโรเน่ ตะโกนตามหลังไปให้ลูกน้องได้ยิน
"ที่พูดแบบนั้นเพื่อที่จะให้คุณโรมาริโอลืมเรื่องเมื่อครู่ใช่มั๊ยฮะ คุณดีโน่" สึนะเอ่ยถาม
"อืม! ส่วนหนึ่งก็ใช่นะ เจ้านั่นมันพวกชอบคิดมาก ถ้าปล่อยให้ไปทำอะไรเผื่อจะลืมๆไปได้บ้าง"
"อ่ะ .. แต่ว่า กาแฟของโรมาริโอก็อร่อยใช่ย่อยเลยนา เดี๋ยวกะจะให้ทุกคนลองชิมดูหน่อยล่ะ"
ว่ายังไม่ทันขาดคำ ประตูก็ถูกเปิดเข้ามาพอดี กาแฟห้าถ้วย ในแก้วหรูถูกจัดขึ้นอย่างสวยงาม
มือของ ดีโน่ หยิบถ้วยหนึ่งขึ้นมา "ทุกคนลองชิมดูสิ"
"เอ๋? แต่ผมดื่มกาแฟไม่เป็นนะฮะ" สึนะปฎิเสธ
"ไม่ต้องห่วงหรอกครับ นอกเหนือจากของบอสแล้ว ผมทำเป็นกาแฟขาว ให้ทุกคนลองทานดู คงไม่ขมมากเท่าไหร่หรอกครับ"
ลูกน้องตอบรายงานทุกอย่างเสียเรียบร้อย
"งั้นฉันขอชิมดูสักหน่อยละกัน" ยามาโมโตะที่ปกติก็ไม่คิดอะไรมากอยู่แล้ว หยิบถ้วยบางนั้นขึ้นมาจิบดู "หืมม~ อร่อยแฮะ ลองดูสิ สึนะ"
ว่าที่มือขวาเห็นแล้วน้อยหน้าไม่ได้ รีบเข้าคว้าถ้วยกาแฟนั้นขึ้นมาดื่ม "อร่อยจริงๆด้วย รุ่นที่สิบ ลองดูสิครับ"
สึนะจำใจรับแก้วมาหลังจากโดนทั้งสองฝ่ายชักชวน ริบฝีปากแตะลงตรงขอบแก้วเบาๆ กลิ่นโชยหอมจางขึ้นมาถึงประสาทสัมผัสรับกลิ่น เขาดื่มกาแฟลงไปเพียงไม่กี่อึก
"ขม.. แต่ว่าก็อร่อยแฮะ" รอยยิ้มปรากฎบนใบหน้าของวองโกเล่ รุ่นที่สิบ ทำให้ว่าที่มือขวาจับตามองอยู่วูบหนึ่ง ..เขาคิดถึงอะไรบางอย่างอยู่หรือ?
ดีโน่อยู่คุยเล่นที่บ้านสึนะก่อนที่จะปลีกตัวจากไป กาแฟทั้งสี่แก้วแห้งเหือดหายไป เหลือเพียงใบเดียวที่ยังเหลืออยู่ครึ่งค่อนแก้ว (ของสึนะนั่นแหละ)
และสุดท้ายแสงตะวันยามเย็นก็เปลี่ยนเป็นพลบค่ำ ยามาโมโตะ และโกคุเทระจึงแยกย้ายกันกลับไปคนละทาง
"คิดอะไรอยู่เหรอ สโมกกิ้งบอมบ์?"
"เอ๋? คุณรีบอร์น" สายตาของคนผมเงิน ที่เดินห่างออกจากบ้านสึนะมาได้สักพัก แปลกใจที่ได้ยินเสียงอาจารย์ของบอส
"รู้มั๊ยว่า? บอสของมาเฟียน่ะ จะต้องมีคนสนิทข้างตัวคนหนึ่งที่สำคัญไม่แพ้มือขวาเลยทีเดียวน่ะ"
"จริงหรือครับ!!" โกคุเทระ (ที่กำลังถูกหลอก?) รีบตั้งใจฟังโดยทันทีที่ได้ยินคำว่า 'คนสนิท'
"ตำแหน่งนี้น่ะ คือคนที่เป็นผู้ตระเตรียมการอันสำคัญ." รีบอร์น
"มันคือตำแหน่งอะไรหรือครับ!!!"
"บาริสต้า (Barista) ไงล่ะ .. นายจะต้องไปหาคนที่ทำหน้าที่นี้มาให้ได้" รีบอร์นพูดขึ้นโดยไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายพูดแทรกได้
"เอ๋?"
"ลาล่ะ ชาโอ๊ส" คนตัวจิ๋วจากไปโดยปล่อยให้สโมกกิ้งบอมม์งงอยู่ตรงนั้นคนเดียว
.. .
"บาริสต้า.. บาริสต้า. . " เสียงทวนชื่อของคำที่รู้จักดีในหัว
คนผมเงินเดินเตะฝุ่นไปพลาง คิดไปพลาง .. บาริสต้า .. หรืออีกนัยหนึ่งคือ คนชงน้ำชากาแฟ ให้กับบอส..
เป็นบาร์เทนเดอร์ที่สามารถทำเครื่องดื่มได้อย่างสารพัดอย่าง และเต็มไปด้วยศิลปะและความงดงาม....
. . ต้องตามหาคนที่ว่านั่นให้ได้ . . แต่ไม่สิ! "จะให้ใครนอกจากฉันมาเป็นมือขวาของรุ่นทีสิบไม่ได้~~~!!!!!"
คนบ้าบอตะโกนอยู่ในใจ แต่ท่าทางที่ออกมาเหมือนประสาทจะกินก็ไม่ปาน
"อ่าว~ นี่นายยังกลับไปไม่ถึงบ้านอีกเหรอ?" ยามาโมโตะที่เดินตามมาทันจับลงที่ไหล่ ซึ่งอีกฝ่ายรีบสะบัดออกทันที
"ไอ้บ้าเบสบอล ไหนบอกว่าอย่าตามมาไง!
"ก็ช่วยไม่ได้นี่ บังเอิญมันไปทางเดียวกัน แล้วเมื่อกี้ทางที่ฉันไปเขากำลังซ่อมถนนอยู่ เลยต้องเดินกลับทางนี้แหละ" คนผมดำพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเช่นเดิม
โกคุเทระถอนหายใจเบาๆ และเดินต่อไปโดยไม่สนใจว่าคนข้างหลังจะตามมาหรือไม่
"ว่าแต่นะ.." ยามาโมะโตะเริ่มบทสนทนาขึ้นอีกครั้ง "วันนี้กาแฟของคุณโรมาริโอ้อร่อยดีเนอะ ถ้าเกิดมีคนมาทำให้กินแบบนี้บ่อยๆต้องดีแน่ะเลย~ แต่กว่าจะทำจนอร่อยขนาดนั้นคงจะนานแหละ"
คำพูดที่เจ้าตัวที่ไม่ได้คิดอะไร แค่พูดขึ้นมาลอยๆ กลับไปสะกิดประสาทสมองส่วนไหนก็ไม่รู้ของผู้พิทักษ์แห่งวายุ
"นั่นแหละ! วิธี" โกคุเทระปิ๊งไอเดียเด็ดๆขึ้นมาได้ ตาเริ่มเปล่งประกายไฟแห่งความหวังออกมาเจิดจ้า(ไฟนีออนเรอะ?)
----------------------------------------------------------------------------------------------------------Barista
และแล้วนี่ก็คือสาเหตุที่เขาต้องมานั่งทำบ้า ทำน้ำชา กาแฟ อยู่นี่แหละ
ตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา เขาทำลองทำชาถึงวันละสี่ครั้ง เพราะรู้ว่ารุ่นที่สิบของเขาไม่ดื่มกาแฟอยู่แล้ว และผู้ที่ตกเป็นหนูทดลองตลอดสัปดาห์นี่ก็คือยามาโมะโตะ..
น้ำชาล้างแก้วห่วยๆ ยี่สิบแปดถ้วย ลงท้องหมอนี่ไปโดยที่มันยังไม่ได้บ่นอะไร จนไม่รู้ว่าชาที่ทำไปมันดีหรือเลว ก็ยังไม่รู้เลย...
"ว่าแต่โกคุเทะระ.. นายน่ะ" เสียงจากคนผมดำทำให้โกคุเทระหลุดจากภวังค์ ขณะกำลังชงชาอีกถ้วย
"นายคงไม่คิดจะทำถ้วยแตกเป็นใบที่ ยี่สิบเก้า หรอกใช่มั๊ย?" ผึง!! อารมณ์ สโมกกิ้งบอมม์ฉุนขาด
"ชิ.. ไม่ใช่เว้ย แต่ถ้าเพื่อรุ่นที่สิบ จะกี่ใบฉันก็ทนได้!!"
"ไม่ได้มีไว้ใช้แล้วทิ้งนา ฮะๆ" คนผมดำยิ้มหัวเราะเริงร่า แต่สิ่งที่อีกฝ่ายไม่ได้สังเกตเห็นคือสายตาของผู้พิทักษ์แห่งพิรุณเปลี่ยนไป
....เพื่อรุ่นที่สิบคนเดียว.. งั้นเหรอ? ... ความคิดตรงๆของคนผมดำ ที่เจ้าตัวก็ไม่แม้แต่จะรู้ตัวว่าตนเองคิดแบบนั้น
"งั้นนายก็ไม่มีทางทำน้ำชาที่ว่าได้ถูกปากคนอื่นหรอก"
"หมายความว่าไงนะ?" โกคุเทระหันมาด้วยท่าทีไม่พอใจ ขณะกำลังเก็บเศษแก้วที่กระจายที่พื้น
"ฮะๆ ถ้านายอยากรู้คำตอบก็ตามมาที่ร้านซูชิสิ แต่ฉันไม่เลี้ยงนะ งานนี้"
"เชอะ .. ใครอยากไปกัน" คนผมเงินทำเมิน แต่ก็กลับเปลี่ยนใจ "ไปก็ได้.." ดวงตาสีมรกตคู่นั้นหลบอย่างรำคาญใจ
คนหัวดำยิ้มร่า "งั้นอาทิตย์ตอนบ่าย เจอกันที่บ้านฉัน ตกลงมั๊ย?"
ไม่มีเสียงตอบ แต่ก็จากท่าทีของอีกฝ่ายที่พยักหน้าน้อยๆ ก็ทำให้ทราบถึงคำตอบ "งั้นเจอกันพรุ่งนี้ล่ะ" ยามาโมโตะเปิดประตูและเดินออกไป
ผู้พิทักษ์แห่งวายุเหลือบสายตามองบานประตูที่ค่อยๆปิดลง ความคิดหนึ่งก็ตะโกนออกมาในใจ
".....ทำไมตรูต้องไปตกลงกับมันด้วยฟระ~~~~~????"
.. หนทางสู่บาริสต้ายังอีกยาวไกลนัก. . . แล้วมือระเบิดจะแทรกตัวผ่านช่องแคบๆที่เรียกว่าเคาท์เตอร์นี้ไปได้หรือไม่??
เชิญติดตามชมตอนต่อไป .. - "Coffee or tea? "
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------