.: [กลอนแปด]เมื่อยาม"เหงา" (เพ้อ) :.
posted on 25 Oct 2009 22:50 by jintryku in Normal-lifeเมื่อแสงแดด แผดทอ ก่อเพลิงกล้า
เมื่อฟากฟ้า ส่องสว่าง แสงไสว
แต่แสงหนึ่ง ไม่อาจส่อง ถึงในใจ
เหตุเพราะด้วย ควันไฟ คอยไขว้บัง
มีเพียงเสียง เพียงเสียงหนึ่ง ที่ดังก้อง
มันคือเสียง เรียกร้อง ของความหลัง
ครั้งเงี่ยหู สู่สัมผัส เพื่อลองฟัง
เสียงอันดัง ดูเงียบงัน ในทันใด
ไม่มีใคร ไม่มีใคร ที่คอยเพรียก
ไม่เคยเรียก ไม่เคยเรียก หาไฉน?
อาจจะมี รึไม่มี? ไม่มีใคร
ไม่อาจคิด ฝันใฝ่ ให้ใครมอง
เสียงแห่งความ เงียบงัน คืออดีต
สังคีตหนึ่ง สังคีตเดียว มิมีสอง
แสงแห่งความ สุกใส จับใจจอง
แต่เมื่อลอง ล่วงล้ำ กลับเลือนคลาย
เสียงบรรเลง แสงละเลง เพลงความเหงา
สั่งตัวเรา เริงเสียงร้อง ไร้ความหมาย
ดั่งกระจก ส่องสะท้อน ความเดียวดาย
ดั่งความตาย หลอมละลาย ในความเป็น..
-----------------------------------------------------------------
ปล. สถานะ : เพราะเบื่อ ถึงเพ้อ..เพราะเพ้อ ถึงเบื่อ...(เอ๊ะ ยังไง)





#1 By มัทนา อธิวาสนะ on 2009-10-25 23:52